LandofPlenty: Welkom!

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

> Vliegen tussen de toppers van Europa >

Grindelwald, Zwitserland

Na een voorspoedige reis, met een einde dat door Zwitserland heerlijk meeviel omdat het voor een groot deel verrassend vlak is, kwamen we aan in een ansichtkaart. Strakblauwe hemel met alle toppers aan de 'horizon'. Het is ongelooflijk indrukwekkend om de Eiger en de Jungfrau zo dichtbij in het zicht te hebben, dat als je uit je hotelraam naar buiten kijkt je de lucht niet kan zien. Zo hoog, zo stijl, zo ruig. Dat begon goed en ik had nog geen vlucht gemaakt.

Het hotel stond tegenover de ingang van het dalstation dat me naar First zou brengen. Het was onnodig om me zorgen te maken waar ik heen moest want de ene na de andere piloot liep in de richting van die ingang. Een blik naar boven en ja hoor, daar kwamen de eerste schoolvluchten richting landingsveld.

Het dalstation heeft een uitvoerig weerbericht hangen, een monitor met de actuele beelden op de start en een computerscherm met de actuele meteogegevens. Het werd goed vliegweer, maar dat wist ik al toen ik 's ochtend naar buiten keek. Het 'Wahl-abo' (ik koos voor de variant: zo vaak naar boven als je wilt binnen drie dagen voor E 55,-) gaf toegang tot de gondel die me in 25 minuten naar First bracht. Het topstation op 1 minuut lopen van de start op 2100 meter hoog, dus eerst even een beetje rustig aan. Op de start zaten zo'n 25 piloten ontspannen tegen hun zak aangeleund terwijl er af en toe iemand vertrok. Geen haast dus. De startweide was daarbij ook nog eens zo groot dat niemand elkaar in de weg kon liggen en dat gaf een vriendelijke sfeer. Het was inmiddels 14.00 uur en er begon beweging te komen in de groep. In gesprek met locals werd me duidelijk dat het rond deze tijd goed thermisch zou worden. Inmiddels had ik mijn vlieger uitgezocht en mijn pak aangetrokken. De windzak stond pal van rechts maar iedereen startte gewoon rechtdoor het dal in. Gek genoeg gingen de schermen ook gewoon rechtuit ondanks die crosswind. Goed concentreren, ik startte ook gewoon rechtdoor, en vloog direct over het zadel rechts voor de start naar de plek waar de huisbel zou moeten zitten. Een onvermijdelijke, flinke afstand, die veel hoogte kost omdat er meestal te weinig thermiek zit. De belletjes direct voor de start werden dan ook meestal genegeerd omdat ze daar nooit groot genoeg worden. De huisbel(len) waren er gelukkig zoals voorspeld en het feest kon beginnen. Na drie kwartier hield ik het voor gezien nadat ik diverse keren letterlijk uit een bel was gevallen. Knoerdhard omhoog, knoerdhard omlaag. Niet mijn kopje thee voor de eerste vlucht na toch wel weer een lange tijd niet gevlogen te hebben.

Het landingsveld bij het dalstation leek aanlokkelijk maar ik koos toch maar voor de veiligheid van het grote landingsveld in Grund, aan de onderkant van het dorp. Het eerstgenoemde veldje kun je niet een keer proberen en dan doorvliegen als het niet gaat omdat de horizontale afstand van het kleine veld tot aan Grund te groot en de verticale afstand te klein is. Het zou voor mij de hele week te turbulent blijven voor het relatief kleine en reliëfrijke landingsveld bij het dalstation.De dagen dat ik in Grindelwald was heb ik mooi kunnen vliegen. De thermiek was klein en bokkig. Gewend aan deze kermis na de eerste vlucht lukt het al snel om langer boven te blijven. Aansluiting met de hogere bellen bleef moeilijk omdat je je dan naar mijn smaak te ver naar achter moest laten zetten waardoor de terugkeer naar het dal zonder hulp van een extra belletje niet meer lukt. De locals deden het wel maar ik had geen lef genoeg om de bergen in te vliegen met alleen de hoop op die ene bel die me ver genoeg mee omhoog nam.

Halverwege de week kregen we een veeg van een koufront waarna de windomstandigheden van slag waren. Nergens kreeg de thermiek de kans om lekker groot te worden. De vliegschoolhouder ter plekke was zeer behulpzaam (gewoon bellen en vragen), net als de kok van het hotel waar ik zat en de lokale piloten. Iedereen wist wel iets te vertellen over de omstandigheden (en allemaal zeiden ze ongeveer hetzelfde!). Zwitsers werden me ooit beschreven als een merkwaardig volk maar ze waren allemaal erg behulpzaam en aardig. In het weekende bleef het druk, maandag en dinsdag waren we met zijn drietjes.

Uiteindelijk maakte ik er 5 vluchten in 3 dagen (dat viel dus mee met de liftkosten). Deze drie dagen hebben zo veel indruk gemaakt dat ik zeker terug ga naar Grindelwald maar dan meer in de zomer. De bellen zijn in de zomer groter en vriendelijker. De omstandigheden op de landing zullen dan echter weer nog meer varieren dan ze nu al deden. De dalen zijn nauw en de dalwindsystemen zijn grillig.

De hoeveelheid starplekken in de omgeving maakt het ook tot een schitterende vlieggebied. Het zijn allemaal startplekken waar je met een lift of trein naar toekunt wat het allemaal fijn ontspannen maakt. Belangrijk is wel dat je je goed laat informeren. De meeste stekken hebben zo hun eigen beste starttijd. Schynige Platte bijvoorbeeld, een start boven Interlaken dat vlak bij Grindelwald ligt is een typisch voorbeeld. Het treintje dat je naar boven brengt neemt paragliders pas aan het eind van de middag mee omdat het een uitgesproken namiddagstek is.Het landschap is overdonderend mooi en het dorp en omgeving heeft voor de familie genoeg te doen. Je kunt wandelen tot je er bij neervalt, mountainbiken en trottiebiken (op de step de berg af). Overal gaan liften omhoog die je naar de mooiste toppen brengen, je kan je in Gletscherspleten wagen, je kan er rodelen en alle andere bergsporten beoefenen die je maar kunt bedenken.
Wat mij betreft een aanrader dus.

p.s. Woensdag, de dag dat het volliep met wolken boven Grindelwald, reden we naar Talloires bij het meer van Annecy. De familie had besloten dat dat hét toetje was waar ze recht op hadden. Het hotel daar is zo'n beetje een tweede huis geworden. Wat een verschil met de Zwitsers. Het was er druk. Mensen liepen alsof het nog hoogseizoen was behoorlijk zenuwachtig op de start rond. Ondanks dat was Planfait weer een mooie springplank. Ook hier de inmiddels bekende korte en harde thermiek en op de landing toch wel zenuwachtig makende turbulentie. De start op de Forclaz (Montmin) was nieuw voor mij. Twee startvelden naast elkaar waar in paren scholieren met zwemvesten vanaf gestart werden. Die gingen op voor hun zekerheidstraining. De hemel was afgedekt door een vette wolkenlaag dus de ongelukkigen konden hun oefeningen perfect doen in rustige lucht.
Ik vloog gestrekt en fotograferend als een mes door de boter naar het mooie landingsveld in Lathuile waarmee een heerlijke week werd afgesloten.

www.paragliding-grindelwald.ch/start-d.htm

Toplanden op 'Ozone start' met uitzicht op Gourdon en in de verte het landingsveld onder Bar sur loupe

> Groene weides en blauwe vluchten bij BlueSky >

Sillian, Oostenrijk

Sillian stond nog in mijn geheugen gegrift vanwege een winteravontuur van een aantal jaren terug. Prachtige vluchten met bokkige thermiek boven gezellig volle skipistes. Een snelle lift naar boven zorgde vaak voor twee vluchten per dag. Gedwongen door koude handen werden vluchten nogal eens onvrijwillig afgebroken. Daar wilde ik, als de sneeuw gesmolten was, nog graag eens terug. Dit voorjaar kon ik onverwacht een week weg maar die week had een nadeel: de liften in het gebied zijn in een groot deel van het voorjaar in revisie dus je bent afhankelijk van de bus. Dus schreef ik me in voor een overlandtraining bij Blue Sky, een vermaarde vliegschool in Oostenrijk.

De weersvoorspellingen waren slecht. Een koufront dreigde en ik kwam zaterdag aan met regen. Toch was zondag meteen raak. Falcon air was er ook en dankbaar nam ik het aanbod van een lift naar de Stalpe aan. Een lekkere eerste thermiekvlucht ronde de startberg en ik zat er weer helemaal in. Maandag werd ons tijdens de briefing op de vliegschool verteld dat het dinsdag zou regenen. Dinsdag zeiden ze dat over woensdag, donderdag over donderdag etc. Het heeft uiteindelijk een middag geregend en een nacht gesneeuwd. We vlogen uiteindelijk elke dag en de reputatie van het Hochpustertal, bijna altijd vliegbaar, werd bewaarheid. En zo zie je maar weer: zelfs de locals weten het niet altijd.

BlueSky is goed georganiseerd. In hun nieuwe onderkomen bevindt zich een grote winkel, een bar en ze hebben een flink aantal kamers te huur. Er is een echt leslokaal met schoolbankjes, een schoolbord en een beamer. Ook is er een enorme ruimte waar ze gecertificeerd verschillende merken schermen mogen keuren. Wendelin was mijn leraar voor de week. Aanvankelijk leek hij nogal ongeïnteresseerd maar al snel bleek die indruk verkeerd. Hij geeft full time les en dat doet hij op een grappige manier geroutineerd. Zijn analyses van gefilmde starts waren zeer uitvoerig en telkens als je dacht dat alles wel behandeld was gaf hij nog eens extra gas en werd er nog uitvoeriger ingegaan op de slowmotion beelden. Hij vliegt dan ook al bijna twintig jaar en doet mee aan de Dolomieten-man wedstrijden.

De groep waar ik in zat bestand vooral uit Duitsers, een naar Engeland verhuisde Nederlander en een Oostenrijker. Niet alle piloten deden mee aan de overlandcursus, er waren ook beginners bij, dus ik moest goed opletten dat ik aan mijn trekken kwam. Toch ging de aandacht vooral naar de mensen die wat meer begeleiding nodig hadden. Het was duidelijk wennen aan die Hollander en ze keken een beetje de kat uit de boom. Ik probeerde toch zo goed mogelijk mee te doen met mijn gebrekkige Duits en natuurlijk hielp ik, zoals ik van mijn meesters geleerd heb, de mensen bij de start. Die kat was dus gauw uit de boom gekeken en toen ze in de gaten kregen dat het wat vliegen betreft ook wel snor zat was het ijs gebroken.

Gelukkig werden mijn overlandplannetjes met instemming begroet en ik maakte, toen het weer eenmaal echt goed werd, direct een driehoek van ±35 kilometer. Het moest worden nagemeten op de kaart want ik ben nog steeds niet in het bezit van een GPS. Ik had vorige jaren al eerder overlandvluchten gemaakt maar dat waren toch meer (zeer) veredelde soarvluchten. Nu kwam het er echt op aan. Na de start hoogte pakken, bel uitdraaien, gas er op en oversteken. Aan de andere kant van het dal op zoek naar een nieuwe bel, weer hoogte maken en hup, weer verder. Al snel verloor ik de start en het landingsveld uit het oog. Nieuwe bergen kwamen om de hoek en nieuwe dalen maakten het moeilijker te beoordelen hoe het zat met de windsystemen. Ver van huis, zonder kaart, begon ik na te denken. Het "boven blijven" veranderde in "wauw wat een mogelijkheden" en "wat nu?". Wat moest ik kiezen. Het linker dal in of toch het rechter. Verder met deze bel mee omhoog, maar die dreigde me over deze kam te zetten of toch maar eerst doorvliegen naar de volgende kam waar ik ook meer thermiek vermoedde. Mijn plan bleek niet compleet. Hier had ik niet op gerekend. Zal ik doorvliegen tot het niet meer gaat of zal ik toch weer terug vliegen naar de vertrouwde landingsplek. De beslissing werd geforceerd. Op een gegeven moment was het op. Mentaal nog niet opgewassen aan de situatie, zonder back-up over de radio, besloot ik om te keren en via de zonnigste kant van het dal bereikte ik het landingsveld.
Trots als een pauw pakte ik na mijn landing in en mijn cursusgenoten feliciteerden me hartelijk.

Op een van de middagen dat het 's middags te hard waaide was het een drukte van belang op het grote landingsveld. De voltallige lesgroep van Falcon air was grondoefeningen aan het doen en dat was erg vermakelijk. Het waaide zo hard dat het achterwaards opzetten voor menigeen eindigde in een sprint en struikelpartij. Ik hou het in zo'n geval voor gezien maar Wendelien had een idee en stapte op zijn fiets. Hij kwam terug met vier speedfly schermen. Even de rugzak binnenstebuiten draaien en daar komt het harnas tevoorschijn, de 10 kwadraat Nano uitgevouwen en aangekoppeld. Een stap naar achter en hij staat boven je. Je hoeft de risers niet eens vast te houden bij het opzetten. Het harnas zit goed en de Nano reageert snel. Het is vreselijk leuk om mee te spelen. Inklappen en frontstallen is bijna niet voor elkaar te krijgen, dus de oefening blijft beperkt tot het tegensturen met de "verkeerde" kant.
Later in de week vloog Wendelin zijn Nano als afsluiting van de dag naar beneden. Hij kwam als een raket omlaag. In een rechte lijn op de stip af, één bocht en hij stond. Niets voor mij geloof ik...

Vrijdagmiddag werd de noordenwind te hard om nog veilig te vliegen. Die ochtend hadden we nog een mooie vlucht gemaakt en op het landingsveld vertelde Wendelien dat het over was voor vandaag. De week was al goed geslaagd met leuke vluchten, een persoonlijk record en gezellige mensen om me heen toen onverwacht het toetje werd ingefluisterd. Kom vanavond om 17.00 maar terug, dan zit er misschien nog een mooie afsluiting in.

Mijn scherm liet ik achter in de grote workshop van de school voor zijn Zwei Jahres-Check. Lekker hoor, geen gedoe met versturen. 's Middags gewoon weer ophalen en vliegen met een goedgekeurd scherm.
De dalwind was aan het eind van die dag nog fors. Ik had de vlucht al afgeschreven toen we toch met de lesgroep, wat extra locals naar boven reden aan de "andere" kant. Een eindeloze weg bracht ons naar de startplek die ik vanuit de lucht al eerder zag. Een top met een fantastisch uitzicht over de Dolomieten van Italië met een al laagstaande zon. Enige tijd later hing iedereen in de lucht. Overal ging het omhoog, het ging niet hard maar je kreeg het gratis en voor niets. Af en toe wat geritsel aan de tips en dat was het. Voorzichtig sturend staken we over naar Italië, de zon verdween al bijna achter de karakteristieke pieken van de Dolomieten. Langzaam schrapend langs de kale rotsen boven de boomgrens. Eindelijk ruim de tijd om te genieten van het uitzicht. Toen de zon bijna achter de bergen verdwenen was stak iedereen het dal in om nog een keer onze snelste afdaal methode te oefenen. Links en rechts vlogen de acrofiguren uitgevoerd door de locals me om de oren terwijl ik braaf met grote oren en speed hoogte afbouwde. Even napraten en in het donker vertrokken we met de hele groep naar een pizzeria waar we de week afsloten in Italië met een Feinschmecker-pizza van 70 cm doorsnee. Daar was ik wel aan toe na een week lang prima (maar toch wel wat saai Oostenrijks) eten...

www.bluesky.at

www.perfler.at

Jos Vermeulen legt uit, Gerard voelt zich zoals het hoort, nooit te goed om te luisteren